‘Knabbel en Babbel’

Vorige week was een week van draaien in een roller coaster! Van hot naar her en mijn hoofd tolde van de verschillende mogelijkheden, uitdagingen en vooral ideeën die schreeuwden om uitgevoerd te worden.  Dus begon ik aan mijn projectplan: Knabbel en Babbel!

Het meest waanzinnige is mijn bezoek aan een bioloog, wat zeg ik? Een bezielde, gepassioneerde bioloog, een natuurmens pur sang, een ecoloog, een uitvinder en ontwerper! Overdrijf je niet een beetje? Nou, nee! Want deze man is dat allemaal. Opmerkelijk voor wie zijn CV vluchtig bekijkt, want een afgestuurde bioloog die dan ook nog een studie aan de Design Academy er achteraan plakt, ligt niet voor de hand. Maar deze bezielde bioloog had duidelijk een missie: de verbinding tussen mens en natuur te herstellen!

Met groeiende belangstelling en nieuwsgierigheid hing ik aan zijn lippen. We zaten heel gerieflijk aan een keukentafel waar de kachel zeer aangenaam brandde. Buiten was het was frisjes en de wind liet de bladeren dansen. Een vriendelijke, warme stem vertelde hij zo veel bijzondere dingen, bijvoorbeeld over de hoe hij van Petflessen al jaren geleden schoenen heeft gemaakt. Hij heeft een techniek weten te ontwikkelen voor het smelten met behulp van zonlicht en technieken om draden te maken. Denk hierbij aan hangmatten, touwladder, slippers, surfplanken etc.… en dit allemaal van het zwerfvuil dat op straat, in het bos of water ligt! De plaatselijke duizendpoot, radiomaker, netwerker, figurant Cor Spek zou dit eens moeten horen. Want ook deze bioloog/ecoloog heeft net als Cor zwerfvuil opgeraapt en daar een ware netwerk van uitgebouwd met ruim 300 vrijwilligers!

Een transitie van de take-make-waste situatie naar een maatschappij waarin afval niet bestaat, heeft nog een hele lange weg te gaan. Daarom is het bewustwordingsproces noodzakelijk, en er is geen beter begin dan bij kinderen. Zij zijn immers de toekomst. Verder pratend vertelde hij me over zijn volgende uitdaging: de bosgrond van zijn opa weer voeding teruggeven! Het bos werd 70 jaar geleden door zijn opa als productiebos aangeplant. Hmmm… de grond voeden met mest, denk ik bijna automatisch, maar met zo’n gepassioneerde man tegenover mij, wist ik dat dit beslist niet het geval was. Dat klopte… Hij creëert een eigen ecosysteem, hoe kan het ook anders? Voor hem heel logisch, voor mij een grote eyeopener. Een deel van het bos, waar de harde wind van eerder dit jaar een aantal bomen heeft omgeblazen, zal opnieuw worden beplant. Met allerlei andere struiken, gewassen en fruit- en notenbomen! Dus zeker geen mest, maar op geheel natuurlijke wijze.

We verlieten de keukentafel en liepen even het bos in… daar schuift hij met zijn schoen over de grond… ‘Zie je dat, één en al zand… daar zit geen voeding in voor de bomen. De bodem is nu verzuurd.’ Een bos waar voedsel groeit, zal hier straks komen, een voedselbos. Voordat het zover is, zal hij het eerst het kale gedeelte van het bos met ‘vulbomen’ beplanten, hierbij noemt hij de wilg en berk ter bescherming van de bessenstruiken.  Volgende maand staat dat te gebeuren!

Terug aan de keukentafel denk ik even aan mijn boswandelingen met Mr. Lennon en alle moois van Moeder Natuur. Nu wandelde ik vanmorgen in het bos en keek met andere ogen. Zijn stem echode nog na: “de mens heeft zich boven (uit) de natuur geplaatst, de mens dient weer in de natuur te staan. Natuur beschermen doe je namelijk niet door daar een hek omheen te plaatsen, maar juist de mens erin te plaatsen. Bomen leven, ze geven trillingen boven én onder de grond en wij mensen zijn vergeten dat weer te voelen.”

Voor mijn nieuwe project Knabbel en Babbel zal zeker deze bezielde en gepassioneerde man als spreker komen. Zijn verhaal is zó inspirerend dat geeft straks aan tafel veel voer om over te “babbelen” .  Mijn projectplan is bijna klaar… binnenkort zal ik een paar data prikken in de tweede week van januari, voor een paar pilots. Hou het in de gaten!