Genieten van eten overvleugelt alle culturen …

Een familiebedrijf is bij mijn weten een bedrijf gevuld met herinneringen,  passie, emotie, liefde en historie, althans … bij Koekhuys Jan de Backer is dat zo. Afgelopen weekend hebben wij als gezin stil gestaan bij het overlijden van Gieljan de Backer, zoon van Jan de Backer. https://www.bastionoranje.nl/index.php?pagina=nieuws&categorie=561&artikel=7639   Natuurlijk ging een traan gepaard met een lach. Wie Gieljan heeft gekend weet dat de gulle  lach wel één  van zijn kenmerken was, evenals het Bourgondisch genieten.

Gieljan heeft mij duidelijk kunnen maken hoezeer dat Bourgondische leven van zijn familie dicht bij mijn Indonesische afkomst lag. Bij Jan de Backer was op tafel tijdens de feestdagen altijd een uitstalling van lekkernijen in overvloed. Bij mijn familie is dat niet anders. Hij merkte tevens op dat  wanneer Indonesische mensen c.q. Indo’s niet eten, dan praten ze wel over eten of bereiden ze het eten. Wanneer men hier in Nederland ergens voor het eerst op visite gaat, dan stel je je voor en wordt er een praatje gemaakt. In Indonesië, dan wel bij mijn ouders thuis, stel je je eveneens voor, maar de begroeting wordt gevolgd door een vraag: “… heb je al gegeten?” Afhankelijk van het antwoord komt de vervolgvraag neer op: “Wat heb je waar gegeten?” Dat is niet zozeer een nieuwsgierigheid maar juist een teken of men voor jou wel of niet genoeg in huis heeft!

‘s-Hertogenbosch Kookt

De appel valt niet ver van de boom en blijkbaar heb ik dat ook overgenomen…  Als ik niet eet, kook, schrijf, praat over het eten of ben ik in de keuken om iets klaar te maken.  De vrienden en vriendinnen van mijn zonen vinden dat helemaal niet erg! Zij zijn voor Indonesische begrippen de meest voorbeeldige gasten. Zij genieten zichtbaar aan etenstafel en ze eten….veel! Een zegening voor mij want het is immers een teken van goede gastvrijheid. Gepast koken is niet zozeer een probleem, maar eerder een gevoel dat het niet zo hoort. Mijn vriendinnen zijn er inmiddels aan gewend en gelukkig komen ze met regelmaat aan tafel schuiven. Zo blijft de traditie in stand!

Grappig is dat inderdaad de Hollandse en Indonesische gewoonten veel overeenkomsten vertonen. Het eren van voedsel en voeding is daar een mooi voorbeeld van. In Nederland vieren de protestanten Biddag en Dankdag voor het gewas. Omdat Indonesië een groot land is, is het niet vreemd dat er verschillende dankdagen zijn. Een aantal voorbeelden: op Java, In Banyuwangi in oost Java, wordt Petik Laut Muncar gevierd. Het symboliseert de overdadige visvangst waarvoor men de dankbaarheid toont. In midden Java, in Wonogiri, wordt Susuk Wangan gevierd. Hier wordt Moeder Aarde voor haar vruchtbaarheid vereerd, evenals op  Bali waar Tumpek Wariga wordt gevierd.  Penambang Batu is tenslotte een ritueel dat op de Molukken plaatsvindt. Hier is het de traditie om stil te staan bij de verkregen zegeningen en fortuin.

Ode aan Jan de Backer
Het recept

Kortom, het danken voor het eten/gewas, het vereren van Moeder Aarde is helemaal niet vreemd. Het genieten van eten overvleugelt alle culturen.  In het boek ’s-Hertogenbosch kookt heb ik een aantal recepten mogen publiceren. De verbinding tussen Oost en West heb ik samengebracht in een Ananas loempia á la Jan de Backer, een ode aan mijn schoonvader. Het boek blijkt nog steeds te koop

https://www.bol.com/nl/p/2-s-hertogenbosch-kookt/9200000049615804/

Koekhuys Jan de Backer is en blijft een Bourgondisch familiebedrijf doordrenkt van passie en in de (nabije) toekomst aangevuld met andere producten naast de Bossche Koek.