Een recept is een verhaal met een goed einde!

Wie mijn blogs leest, weet inmiddels wel hoe gek ik ben op lekker eten maken! Voor mij is een recept een verhaal met een goed einde! Koken en bakken is voor mij een manier om rustig te worden, je hoofd leeg te maken. Concentreren op wat je maakt, de verhoudingen, de geur en de smaak. Noem het een meditatie…

In de afgelopen weken heb ik veel gelezen en overeenkomsten ontdekt in de Hollandse en Indonesische keuken. In één van mijn vorige blogs maakte ik daar al eerder een opmerking over. Bij mijn zoektocht naar nog meer overeenkomsten, vond ik een oud schriftje van mijn moeder met basisgerechten uit de authentieke Javaanse keuken. Natuurlijk ben ik daar meteen ingedoken!

Zo blij als een kind in een speelgoedwinkel, las ik het boekje door. Het meest leuke is dat wanneer je het recept zou vertalen, je er nog niks aan hebt. Daar bedoel ik mee dat wanneer je het recept letterlijk zou volgen, het gerecht niet om te eten, zo smerig, is! Het recept is geschreven voor wie de Indonesische keuken kent, weet  hoe de ingrediënten ruiken, smaken, eruit zien en ook op welke manier in de Javaanse keuken wordt gekookt. Daar wordt namelijk niet op tijd gelet, maar op kleur en hoe iets ruikt of aanvoelt.

Mijn oog viel op een veganistisch gerecht, botok genaamd. Voor dit gerecht zou ik volgens het recept 9-12 rode uien nodig hebben en zeker 3 strengen Kemangi (een geurige en frisse kruid). Beteuterd keek ik naar mijn Kemangi-plantje voor het raam.  Dat staat zo mooi te bloeien, maar voor dit receptje zou ik het plantje kaalplukken!  De verhoudingen kloppen niet dacht ik. Bij het nalezen van de ingrediënten herinnerde ik gelukkig hoe we, halverwege jaren ’70, in Nederland alles zo groot vonden: de aardappelen, de Cola flessen wooohhh, groter dan een schoen, de uien en knoflook, en de winterpeen…

Het recept heb ik inmiddels helemaal verbeterd en naar de verhoudingen van hier en nu gebracht. Toch grappig om daar zelf achter te komen. Toen ik alles had gemengd, kwam het meest moeilijke deel van het recept. Deze zei namelijk alleen “en pak het geheel in een banenblad en stoom het gaar”. Ja, dûûûhh .. hoe pak je zoiets in? Duizenden keren heb ik de vrouwen in de keuken, langs de weg en in kleine warungs in Indonesië het zien doen… en duizenden keren schonk ik er geen aandacht aan. Dus belde ik naar het alarmnummer: het nummer van mijn mama! Maar ook bij haar kwam ik niet verder! “Gewoon meis, blad in je hand nemen, daar de botok in doen en dan zoals het blad valt, vouwen!” En bedankt….

Nu ben ik de flauwste niet dus nam ik een A4 in de hand, deed daar wat chips in en probeerde het te vouwen. Nu hebben moeders een soort radar… en terwijl ik daarmee aan het stoeien was, belde mijn moeder. “Niet gaan fröbelen met papier, hé … want dat buigt niet mee!” Ok… Met veel geduld en nog meer voorzichtigheid knipte ik het bananenblad. Twee repen in een kruisvorm, zoals ik me dat kon herinneren, toen 3 lepels van de botok opgeschept, en ….. verhip het ging inderdaad als vanzelf!. Dat vouwen krijg je inderdaad niet uitgelegd!!

Er zijn nog zoveel recepten om uit te proberen en deze authentieke recepten verdienen het om precies op te volgen. Hele lieve vrienden Cora en Moos hebben een prachtige Aziatische tuin achter hun huis!. Daar groeien meer dan vijf bananenbomen. Van hun mocht ik het blad eraf halen. Het liefst nog voordat het te hard waait en de bladeren dan scheuren. Het is niet tegen dovemans oren gezegd, en samen met Moos heb ik bananenbladeren gesneden en deze ingevroren. Binnenkort kan ik nog meer vegetarische en veganistische gerechten uit dat boekje klaarmaken. Mocht je het willen proeven, ik speel met de gedachte nog een thema etentje te organiseren.

Zoals ik al zei: een recept is een verhaal met een goed eind.  Gewoon mensen bij elkaar door food bij elkaar brengen. Een klein groepje eters, 6 tot 8 personen, bij mij thuis misschien?  Lijkt het je een leuk idee, stuur me dan een berichtje via Messenger, een PB-tje of app-je. Ben benieuwd naar jullie reacties….