Blog

‘Knabbel en Babbel’

Vorige week was een week van draaien in een roller coaster! Van hot naar her en mijn hoofd tolde van de verschillende mogelijkheden, uitdagingen en vooral ideeën die schreeuwden om uitgevoerd te worden.  Dus begon ik aan mijn projectplan: Knabbel en Babbel!

Het meest waanzinnige is mijn bezoek aan een bioloog, wat zeg ik? Een bezielde, gepassioneerde bioloog, een natuurmens pur sang, een ecoloog, een uitvinder en ontwerper! Overdrijf je niet een beetje? Nou, nee! Want deze man is dat allemaal. Opmerkelijk voor wie zijn CV vluchtig bekijkt, want een afgestuurde bioloog die dan ook nog een studie aan de Design Academy er achteraan plakt, ligt niet voor de hand. Maar deze bezielde bioloog had duidelijk een missie: de verbinding tussen mens en natuur te herstellen!

Met groeiende belangstelling en nieuwsgierigheid hing ik aan zijn lippen. We zaten heel gerieflijk aan een keukentafel waar de kachel zeer aangenaam brandde. Buiten was het was frisjes en de wind liet de bladeren dansen. Een vriendelijke, warme stem vertelde hij zo veel bijzondere dingen, bijvoorbeeld over de hoe hij van Petflessen al jaren geleden schoenen heeft gemaakt. Hij heeft een techniek weten te ontwikkelen voor het smelten met behulp van zonlicht en technieken om draden te maken. Denk hierbij aan hangmatten, touwladder, slippers, surfplanken etc.… en dit allemaal van het zwerfvuil dat op straat, in het bos of water ligt! De plaatselijke duizendpoot, radiomaker, netwerker, figurant Cor Spek zou dit eens moeten horen. Want ook deze bioloog/ecoloog heeft net als Cor zwerfvuil opgeraapt en daar een ware netwerk van uitgebouwd met ruim 300 vrijwilligers!

Een transitie van de take-make-waste situatie naar een maatschappij waarin afval niet bestaat, heeft nog een hele lange weg te gaan. Daarom is het bewustwordingsproces noodzakelijk, en er is geen beter begin dan bij kinderen. Zij zijn immers de toekomst. Verder pratend vertelde hij me over zijn volgende uitdaging: de bosgrond van zijn opa weer voeding teruggeven! Het bos werd 70 jaar geleden door zijn opa als productiebos aangeplant. Hmmm… de grond voeden met mest, denk ik bijna automatisch, maar met zo’n gepassioneerde man tegenover mij, wist ik dat dit beslist niet het geval was. Dat klopte… Hij creëert een eigen ecosysteem, hoe kan het ook anders? Voor hem heel logisch, voor mij een grote eyeopener. Een deel van het bos, waar de harde wind van eerder dit jaar een aantal bomen heeft omgeblazen, zal opnieuw worden beplant. Met allerlei andere struiken, gewassen en fruit- en notenbomen! Dus zeker geen mest, maar op geheel natuurlijke wijze.

We verlieten de keukentafel en liepen even het bos in… daar schuift hij met zijn schoen over de grond… ‘Zie je dat, één en al zand… daar zit geen voeding in voor de bomen. De bodem is nu verzuurd.’ Een bos waar voedsel groeit, zal hier straks komen, een voedselbos. Voordat het zover is, zal hij het eerst het kale gedeelte van het bos met ‘vulbomen’ beplanten, hierbij noemt hij de wilg en berk ter bescherming van de bessenstruiken.  Volgende maand staat dat te gebeuren!

Terug aan de keukentafel denk ik even aan mijn boswandelingen met Mr. Lennon en alle moois van Moeder Natuur. Nu wandelde ik vanmorgen in het bos en keek met andere ogen. Zijn stem echode nog na: “de mens heeft zich boven (uit) de natuur geplaatst, de mens dient weer in de natuur te staan. Natuur beschermen doe je namelijk niet door daar een hek omheen te plaatsen, maar juist de mens erin te plaatsen. Bomen leven, ze geven trillingen boven én onder de grond en wij mensen zijn vergeten dat weer te voelen.”

Voor mijn nieuwe project Knabbel en Babbel zal zeker deze bezielde en gepassioneerde man als spreker komen. Zijn verhaal is zó inspirerend dat geeft straks aan tafel veel voer om over te “babbelen” .  Mijn projectplan is bijna klaar… binnenkort zal ik een paar data prikken in de tweede week van januari, voor een paar pilots. Hou het in de gaten!

 

 

De Feestdagen ..

De feestdagen staan voor de deur. Het wordt al voorzichtig ingeluid door Halloween en St. Maarten. Het grappige is dat in beide gevallen kinderen langs de huizen gaan om snoep te krijgen. Halloween wordt traditioneel gevierd op de laatste dag van oktober in de Groot Brittanië, Ierland, de Verenigde Staten en Canada. Maar inmiddels ook een populair feest in Europa, Australië en Azië. De naam “Halloween” is afgeleid van “All Hollows Eve” (Allerheiligenavond). Interessant is te weten dat in de Keltische kalender het jaar op 1 november begon en dus 31 oktober oudejaarsavond werd gevierd. Het Keltisch Nieuwjaar, Samhain, is tevens ook het Ierse woord voor november. Vroeger werd dit in Groot-Brittannië vooral door de Kelten gevierd. Zij geloofden dat op die dag de geesten van alle gestorvenen van het afgelopen jaar terugkwamen. Om boze geesten te weren, droegen de Kelten maskers. In de loop der eeuwen is het feest een versmelting van Christelijke tradities (Allerzielen en Allerheiligen op 1 en 2 november) en Keltische tradities.

In sommige delen van Nederland (maar ook België) wordt juist het St. Maartensfeest op 11 november gevierd. Kinderen met lampionnen gaan de deuren langs, zingen een liedje en krijgen daar snoep voor. Het St. Maartensfeest wordt vooral in de provincies Noord-Holland, Groningen, Drenthe, Zeeland en Utrecht gevierd. Ook Suriname en het eiland Bonaire wordt Halloween groots gevierd. Een mooie traditie! Net zo mooi als het allergrootste kinderfeest van Sinterklaas. Daarna natuurlijk de Kerstdagen en het feest van de Jaarwisseling. Bij verschillende mensen begint het al aardig te kriebelen. Voor de één lastige tijd, en zijn de feestdagen meer ‘de donkere dagen’ dan voor de ander die het juist als  een leuk vooruitzicht ervaart.

Hoe dan ook de dagen komen eraan! Hier en daar worden al telefoontjes gepleegd waar of  familie en vrienden elkaar treffen. Wordt het grootst, of juist klein? Brengen we iets voor het diner mee of neemt de gastvrouw/gastheer alle honeurs waar in de keuken? Wie maakt het voorgerecht, wie het  hoofdgerecht en wie het dessert?  Met of zonder cadeaus? Wordt er konijn, ree of kalkoen klaargemaakt? Houden we het juist vegetarisch? Een hectische tijd, waar vreemd genoeg velen iets bijzonders klaar maken, wat zij nog niet eerder hebben klaargemaakt, waardoor alle stress ontstaat! Wellicht dus een goed idee om juist nu al een paar van die gerechtjes nu al uit te proberen met Halloween….

Traditionele Beef Wellington

Uit eigen ervaring weet ik dat dit bij ons thuis de tijd was van de vele zuchten aan tafel. Waarom? Omdat ik met steeds een iets andere bereiding van een gerecht op tafel serveerde. Zoals een kleine beef Wellington, die heb ik wel eens 3 keer uitgeprobeerd om vervolgens met de Kerst met een gevulde kalkoen te komen omdat de mannen Beef Wellington al helemaal niet meer bijzonder vonden… en dus kon ik die het jaar daarop maken! Een goed traditioneel recept die ik gebruik is van Gordon Ramsay.  https://youtu.be/TE2omM_NoXU Ondertussen zijn er natuurlijk ook vele andere recepten te vinden op het internet. Ook voor een veganistisch Kerstmenu! Misschien is de Kerst nog lang niet in zicht voor jou en hou je liever nog even wat je op tafel met Halloween kan serveren. Natuurlijk mag een pompoen niet ontbreken daar zijn vele recepten van te vinden.

Vegetarische Wellington

Voor wie iets waanzinnigs op tafel wil serveren, niet al te moeilijk maar wel zó bijzonder dan is hier een tip https://youtu.be/R5g_ylTApDE Ik zal hier geen foto bij zetten want anders is de grote verrassing en schrikeffect al verklapt! Veel plezier, en laat het me weten hoe het is ontvangen. Eén tip die ik hierbij kan geven: mocht je niet handig zijn, koop dan bij de slager het benodigde aantal  gehaktballen en kneedt deze in de gewenste vorm! Het kan niet meer mislukken!

Dit maak je natuurlijk af met een lekker dessert van chocolade mousse! Ook niet moeilijk om te maken. Wat heb je nodig: 1 grote reep chocola, 2 eieren, 200 ml slagroom en basterdsuiker (ongeveer 50 gram), 1 rol Oreo koekjes. Maak de mousse volgens recept https://www.ah.nl/allerhande/recept/R-R1149282/chocolademousse

Chocolade mousse en Oreo koekjes

Verdeel het geheel in een glas voor ongeveer 1/3.  Vervolgens haal je de Oreo koekjes uit elkaar en schraap je de vulling met een mesje ervan af. Hak de koekjes fijn en bestrooi een deel hiervan over de chocolade mousse. Verdeel hierover de resterende van de chocolademousse en als bovenste de rest van de fijngestampte koekjes. Versier dit geheel naar eigen inzicht bijvoorbeeld van schijfjes banaan die je als doodshoofd uitsnijdt. Je kunt hiervoor natuurlijk ook kant-en-klare chocolade mousse gebruiken. Veel plezier bij alle voorbereidingen en alvast een fijne Halloweenavond!

 

 

Ruiken is net zo gewoon als ademhalen!

Zoete muffins zonder suiker

“Ohhhhh… zo wil ik wel elke dag wakker worden,” zei eens een vriendin van mijn zoon toen ze hier logeerde. Ze rook namelijk de muffins die nog in de oven stonden te garen. Mijn zonen roken echter de bacon die ik aan het bakken was… en weldra was het hele spul beneden en werd er gezellig aan tafel gesmuld. Zonder te zien wat er op tafel kwam, werd de eetlust gewekt. Als het dan ook nog eens lekker uitziet, dan is het helemaal feest! Sowieso, is het altijd een feestje om aan een Bourgondisch gedekte tafel te zitten. Overigens voor gezonde muffins recepten beveel ik deze link aan http://www.womenshealthmag.nl/Nutrition/recept-gezonde-muffins

Zondag ontbijt bij “Hotel Mama” 24/7 full service!

“Waarom maak je er toch altijd zo’n werk van?” werd mij ooit gevraagd. Heel simpel, eten doe je niet alleen met je mond, je keurt het namelijk al met je neus, nog voor het op tafel staat. Je keurt het dan nogmaals met je ogen, want ja je wilt immers ook zien wat je in je mond stopt. En als het dan in je mond komt, dan is het nog eens een feestje voor al je smaakpapillen.. is het zoet, zout, zuur, bitter of umami? Hoe dan ook je ruikt het eerst! Zo ben ik opgevoed, en zo ook mijn kinderen… eerst ruiken!

Bouillabaisse van Braveau is bravo!!

Geuren roepen zelfs herinneringen op. Ga maar eens na.. de spruitjeslucht bij oma, of juist de appeltaart. Versgebakken brood bij de bakker in dat Franse dorpje, de overheerlijke Bouillabaisse aan de haven van Honfleur, de bierlucht in de kroeg na carnaval… om maar een paar voorbeelden te noemen. Overigens, bij Bar & Kitchen Braveau in Heusden is de Bouillabaisse werkelijk een belevenis! De geur van verse koffie in de ochtend .. Er schuilt zelfs een wetenschap achter al dit ruiken. Een gastrofysicus Charles Spence, een professor aan de Universiteit van Oxford heeft zich hierover gebogen. http://www.welingelichtekringen.nl/wetenschap/715091/waarom-smaak-een-illusie-is-knijp-je-neus-dicht-en-je-proeft-nauwelijks-verschil-tussen-wijn-en-koude-koffie.html

Ruiken is heel natuurlijk en zo doodnormaal als ademhalen, dat we dat kennelijk vergeten zijn. Hiermee reageer ik op een artikel over Albert Heijn die zich inzet tegen voedselverspilling https://www.ad.nl/koken-en-eten/ah-klant-kan-best-zelf-beoordelen-of-zijn-bessen-nog-goed-zijn~a14f1cf4/ De consument mag volgens Appie zelf gaan bepalen of de groenten en fruit nog goed zijn. Hiermee volgen zij het besluit van de Engelse supermarktketen Tesco. Tesco op hun beurt is hiermee in aanraking gekomen door de fanatieke Chef Jamie Oliver, die daarover al jaren zich inzet. Wie deze Chef op Social Media volgt, zal het zeker niet ontgaan is. Kennelijk heeft zijn visie en missie op voedsel veel los gemaakt en werkt het aanstekelijk.

Voor mijn ‘project’ heb ik me hierdoor laten inspireren. Binnenkort kan ik hierover meer melden. Maar zeker is dat ik in januari 2019 een aantal pilots wil houden. Eén gastspreker, of eigenlijk is het een gast-en-spreker, heeft al enthousiast gereageerd. Het onderwerp waarover hij zal vertellen, zal je zeker stimuleren om vers voedsel te beleven. Over een paar weken zal ik hem bezoeken en kom ik zeker met ideeën terug over wat ik dan graag zou klaarmaken!

Hou mijn blogs in de gaten, want eerdaags maak ik het bekend, en wie weet vind jij het leuk om zo’n pilot thema-diner mee te maken. Misschien zelfs een leuke geste om het ook als cadeau te geven? Ik kijk er al zo naar uit…

Tijd is een vergeten eeuwenoude technologie in de keuken

Wie zich een foodie noemt, zal ongetwijfeld het blad Delicious kennen en/of deze op Social Media volgen. Een aantal jaren geleden las ik een bijzonder artikel over een ontmoeting in Zuid-Korea met een boeddhistische non Jeong Kwan. Het artikel beschreef hoe de programmamakers geïnspireerd raakten over koken zonder dieren. De pure keuken, of juist het meest pure keuken. Toen ik vorig jaar echter op Netflix aan het zoeken was naar een programma van Anthony Bourdain, dook opeens de serie van “Chef’s Table” op. Waanzinnig… een docuserie over geweldige koks en hun specialiteiten. Over hun diepste dalen, teleurstellingen en dan opeens het succes! Vele tegenslagen maken je sterker, luidt een gezegde en die is voor de hoofdpersonen in deze serie zeker het geval.

Mijn interesse werd meteen gewekt toen ik daar de naam van Jeong Kwan tegenkwam. Dat was immers die boeddhistische non waar Delicious over schreef! https://youtu.be/J207-gPzglU

Geen plek voor ego…

Een mooie quote van haar: ‘Koken is connectie maken met de natuur en alle ingrediënten die hier om mij heen groeien. Dit deel ik weer met de mensen voor wie ik kook.’ Deze non doet niets onder voor elk willekeurige Chefkok in een sterrenrestaurant. Dat was ook de mening van de New York Times. Jeong Kwan kookt vooral op gevoel met wat er is en houdt ze rekening voor wie er aanschuiven. De strenge, briesende Chef die zijn brigade opzweept, verbleekt hierbij.

Bereiding van Lotus thee

In haar keuken is geen plek voor culinaire ego’s.

Een mooi beeld van haar woeste tuin waar groenten, fruit en kruiden weelderig groeien. Machtig grote potten die je bij diverse tuincentra ziet als decoratie, zie ik in beeld voorbij komen. Daarin heeft ze haar geheime smaakammunitie zitten. Ze toont gefermenteerde sojasaus maar daarnaast ook bonenpasta, zoete rijstsiroop, gochujang (chilipasta) en azijn, die al jaren geduldig op smaak zijn gekomen.

 

‘Het heeft niets met een kooktechniek te maken, maar eerder met geduld. Het is de tijd die hier in die vaten en urnen het werk doen,’ vertelt een stem op de achtergrond. Slowfood ten top!

Deze non doet niets onder voor elk willekeurige Chefkok in een sterrenrestaurant. Dat was ook de mening van de New York Times. Jeong Kwan kookt vooral op gevoel met wat er is en houdt ze rekening voor wie er aanschuiven. De strenge, briesende Chef die zijn brigade opzweept, verbleekt hierbij. In haar keuken is geen plek voor culinaire ego’s.

Chef Alain Passard

Dichterbij huis kennen de foodies het Restaurant ‘l Arpège van Chef Alain Passard. De meesterkok die in 2001 minder geïnteresseerd was in het bereiden van vleesgerechten. Hij deed heel culinair Frankrijk verbazen met het verbod van vlees en vis op de kaart in een Frans sterrenrestaurant. Later is het opnieuw op de kaart gekomen, maar in kleinere porties.

Chef Passard heeft zijn menu’s gebaseerd op de seizoenen. Zijn wens om te werken met kwaliteitsproducten kwam tot uiting bij het vormen van drie moestuinen. Drie tuinen in drie verschillende gebieden: het zand in Sarthe voor wortels, asperges en prei, klei in Euro voor knolselderij en kool en dan Manche voor de aromatische kruiden. Op de video vertelt hij erover https://youtu.be/W-NAHMVGTAs

Een vegetarisch of veganistisch menu is geen hype! Er zijn gewoon veel meer mensen die bewuster zijn gaan eten. In de Aziatische keuken is dit misschien al heel gewoon, maar in de Europese keuken raakt dit ook steeds meer in trek. Chefs inspireren elkaar… zoals Jeong Kwan en Alain Passard. Zij weten dat eten bereiden meer is dan maagvulling. Een met liefde en passie gemaakte dis verdient ook een lust te zijn voor het oog, de geur voor de neus en een sensatie voor de smaakpapillen. Probeer daar maar eens aan te denken als je de volgende keer in de keuken staat om iets klaar te maken.

Proefballonnetje …

Mindmaps, een routeplanner van ideëen…

“Ik, Sylvana de Backer-Leuwol, ben een alleskunner en verbinder die met passie voor koken en familie, anderen graag laat (mee)genieten van het Bourgondische leven.”  BOEM…. Opeens was er rust in mijn hoofd! Mijn persoonlijke missie is klaar! Alle twijfels zijn gecategoriseerd, alle angsten bij elkaar geveegd en een nieuwe start wacht vol ongeduld….

De weg van het maken van een persoonlijke missie gaat niet over rozen. Het vergt veel lef om eerlijk naar jezelf te kijken. Je angsten, verdriet, trauma’s  maar ook je gelukkige momenten, verlangens en dromen te herbeleven. Natuurlijk niet alleen, maar onder leiding van een bezielende coach, Erik Verhagen. Waarom? Omdat Koekhuys Jan de Backer een familiebedrijf is, onlosmakelijk verbonden aan herinneringen, liefde en doordrenkt van emoties. Bij het overlijden van Gieljan en later ook van Joost, verloor ik, en daarmee ook het Koekhuys, de bezieling van het bedrijf.  Weg was de humor en de gein, weg de liefde en vertrouwen en sinds vorig jaar de kleine mannen op kamers. Niet alleen het Koekhuys voelde leeg, maar Hotel Mama had letterlijk geen gasten meer … Nu mijn persoonlijke missie er staat, is de bezieling van het Koekhuys groeiende.

Vorige week liet ik een proefballonnetje los en schreef ik op mijn TL: “Ik hou van kokkerellen maar Hotel Mama kent geen gasten meer, en dus word ik beperkt! Ik denk erover om zo nu en dan thema etentjes te houden. Zou jij als “vreemde” bij mij willen eten met nog een stel die je niet kent en praten/discussiëren over zaken die je bezig houden. Wat vind je daarvan?”

De reacties waren super! Niet alleen op FB, maar ook via PB’tjes op Twitter, mailtjes en app-jes.  Wooowww… dat was ongelooflijk! Dit was dus wat Erik bedoelde met leef je missie! Als antwoord op alle reacties schreef ik iedereen op de hoogte te houden. Welnu… hierbij mijn bevindingen…

Voor Hans zou ik een avond met typische Sumatraanse gerechten willen maken uit het receptenboekje van mijn moeder, voor Lida een graffiti menu met als dessert een graffiti-taart omdat ik dit al heel lang zo graag wil proberen… zie http://www.jensjustdesserts.co.uk/2012/07/22/i-dunno-why-this-is-called-graffiti-cake-sugar-swirls-cake-wrapper/

Voor Anny en haar vriendinnen zou ik een Indonesische rijsttafel willen maken met Chinese invloeden, voor Paula ook maar dan veel meer een rijsttafel van Tempo Doeloe uit Java. Dan voor Corine en Kees een menu wat de geschiedenis eert, daarbij denk ik aan vergeten groenten en vergeten gerechten.

Voor Patricia en Wilma een Oeteldonkse tafel…  hoe leuk is dat: alle gerechten in rood-wit-geel. TV-figurant en plaatselijk bekende radiomaker Cor zou ik  ‘cradle-to-cradle’ gerechten serveren waarmee ik zijn initiatief om  zwerfvuil op te ruimen wil benadrukken. Voor Ricky en Kristie wil ik een tafel vol lekkernijen uit de familiereceptenboek willen maken…

Een tafel met fusion gerechten zou ik Nico graag willen serveren …  Het zijn slechts ruwe schetsen en dient nog verder te worden verfijnd.  Wie mij kent, weet wat ik bedoel met verfijnen en dat kost dus tijd… in 2019 wil ik goed beslagen ten ijs komen!

Ik ben een alleskunner en verbinder die met passie voor koken en familie, anderen graag laat (mee)genieten van het Bourgondische leven… en ik,  Sylvana de Backer-Leuwol, ga het doen!

Mijn persoonlijke missie is helder… ik ga mensen met elkaar verbinden, aan tafel onder het genot van lekker eten, een drankje en een goed, inhoudelijk gesprek. Ik ben beslist geen chef-kok en pretendeer het ook niet te zijn. Maar ik ben gepassioneerd over voedsel, de traditie daarvan, het creëren, het koken en het delen daarvan …. Voor mij is een recept dan ook een verhaal met een goed einde! Heerlijk …..

 

Een recept is een verhaal met een goed einde!

Wie mijn blogs leest, weet inmiddels wel hoe gek ik ben op lekker eten maken! Voor mij is een recept een verhaal met een goed einde! Koken en bakken is voor mij een manier om rustig te worden, je hoofd leeg te maken. Concentreren op wat je maakt, de verhoudingen, de geur en de smaak. Noem het een meditatie…

In de afgelopen weken heb ik veel gelezen en overeenkomsten ontdekt in de Hollandse en Indonesische keuken. In één van mijn vorige blogs maakte ik daar al eerder een opmerking over. Bij mijn zoektocht naar nog meer overeenkomsten, vond ik een oud schriftje van mijn moeder met basisgerechten uit de authentieke Javaanse keuken. Natuurlijk ben ik daar meteen ingedoken!

Zo blij als een kind in een speelgoedwinkel, las ik het boekje door. Het meest leuke is dat wanneer je het recept zou vertalen, je er nog niks aan hebt. Daar bedoel ik mee dat wanneer je het recept letterlijk zou volgen, het gerecht niet om te eten, zo smerig, is! Het recept is geschreven voor wie de Indonesische keuken kent, weet  hoe de ingrediënten ruiken, smaken, eruit zien en ook op welke manier in de Javaanse keuken wordt gekookt. Daar wordt namelijk niet op tijd gelet, maar op kleur en hoe iets ruikt of aanvoelt.

Mijn oog viel op een veganistisch gerecht, botok genaamd. Voor dit gerecht zou ik volgens het recept 9-12 rode uien nodig hebben en zeker 3 strengen Kemangi (een geurige en frisse kruid). Beteuterd keek ik naar mijn Kemangi-plantje voor het raam.  Dat staat zo mooi te bloeien, maar voor dit receptje zou ik het plantje kaalplukken!  De verhoudingen kloppen niet dacht ik. Bij het nalezen van de ingrediënten herinnerde ik gelukkig hoe we, halverwege jaren ’70, in Nederland alles zo groot vonden: de aardappelen, de Cola flessen wooohhh, groter dan een schoen, de uien en knoflook, en de winterpeen…

Het recept heb ik inmiddels helemaal verbeterd en naar de verhoudingen van hier en nu gebracht. Toch grappig om daar zelf achter te komen. Toen ik alles had gemengd, kwam het meest moeilijke deel van het recept. Deze zei namelijk alleen “en pak het geheel in een banenblad en stoom het gaar”. Ja, dûûûhh .. hoe pak je zoiets in? Duizenden keren heb ik de vrouwen in de keuken, langs de weg en in kleine warungs in Indonesië het zien doen… en duizenden keren schonk ik er geen aandacht aan. Dus belde ik naar het alarmnummer: het nummer van mijn mama! Maar ook bij haar kwam ik niet verder! “Gewoon meis, blad in je hand nemen, daar de botok in doen en dan zoals het blad valt, vouwen!” En bedankt….

Nu ben ik de flauwste niet dus nam ik een A4 in de hand, deed daar wat chips in en probeerde het te vouwen. Nu hebben moeders een soort radar… en terwijl ik daarmee aan het stoeien was, belde mijn moeder. “Niet gaan fröbelen met papier, hé … want dat buigt niet mee!” Ok… Met veel geduld en nog meer voorzichtigheid knipte ik het bananenblad. Twee repen in een kruisvorm, zoals ik me dat kon herinneren, toen 3 lepels van de botok opgeschept, en ….. verhip het ging inderdaad als vanzelf!. Dat vouwen krijg je inderdaad niet uitgelegd!!

Er zijn nog zoveel recepten om uit te proberen en deze authentieke recepten verdienen het om precies op te volgen. Hele lieve vrienden Cora en Moos hebben een prachtige Aziatische tuin achter hun huis!. Daar groeien meer dan vijf bananenbomen. Van hun mocht ik het blad eraf halen. Het liefst nog voordat het te hard waait en de bladeren dan scheuren. Het is niet tegen dovemans oren gezegd, en samen met Moos heb ik bananenbladeren gesneden en deze ingevroren. Binnenkort kan ik nog meer vegetarische en veganistische gerechten uit dat boekje klaarmaken. Mocht je het willen proeven, ik speel met de gedachte nog een thema etentje te organiseren.

Zoals ik al zei: een recept is een verhaal met een goed eind.  Gewoon mensen bij elkaar door food bij elkaar brengen. Een klein groepje eters, 6 tot 8 personen, bij mij thuis misschien?  Lijkt het je een leuk idee, stuur me dan een berichtje via Messenger, een PB-tje of app-je. Ben benieuwd naar jullie reacties….

Herfst: tijd van Bourgondisch genieten na een boswandeling!

Herfst 2018 Giersbergen

Op 23 september is officieel de herfst aangekondigd! Een prachtige tijd van het jaar met al die gekleurde dingen die voor je voeten vallen of zelfs aan komen waaien. De tijd waar het weer zonder zich schuldig hoef te voelen droevig grijs, nat en koud kan zijn en de volgende dag met een stralende zon de dag kan opfleuren en je toch een jas nodig hebt. Moeder Natuur pakt heerlijk uit en kleurt de natuur in mooie herfstkleuren om het leed van het grijze weer te verzachten. Heerlijk tafelen, lekker bakken, gezelligheid aan tafel of bij de openhaard. Het is ook weer tijd voor de jacht. Het wild komt weer op de kaart. De liefhebbers genieten van hert, zwijn, konijn, fazant en waarschijnlijk nog wel meer. Elk stuk met een eigen karakteristieke smaak. De één houdt er wel van, de ander absoluut niet.

Bij navraag onder mijn vrienden en relaties begrijp ik dat zij die er niet van houden geplaagd te worden door de associaties die ze bij het dier maken. Vermoedelijk zullen ze het wel lusten wanneer ze het proeven zonder de naam van het dier te weten. Daar zit wel wat in natuurlijk, we associëren een hert vaak met Bambi, en een konijn met een hoog aaibaarheidsgehalte waar je zoon of dochter aan verknocht is.  Het eten van een hond, kat, schildpad of aap zoals in sommige Afrikaanse en Aziatische landen worden gedaan, staat ver van de Westerse beleving. De associatie in ons hoofd blijkt dan toch sterker te zijn dan de honger. Gelukkig zijn er voor alle geen-vlees liefhebbers ook de verschillende herfstgroenten: pompoenen, bieten, paddestoelen, rode kool, pastinaak, boerenkool, raapstelen, knolselderij, courgette, schorseneren, koolrabi om maar een paar te noemen. Voor een eenvoudig en heerlijk rode kool recept, klik op de link https://www.youtube.com/watch?v=H2Lo3MENVwM

Foto:@BoswachterFrans

Wie boswandelingen maakt, ziet de schoonheid van dit jaargetijde. De vele paddestoelen in het bos die niet alleen de dieren voeden, maar ook de mens. Denk maar eens aan eekhoorntjesbrood (nootachtige smaak), zwavelzwam (smaakt naar kip; Engelse benaming is dan ook Chicken of the wood) en de hoorn des overvloed ook wel doodstrompet genoemd (vooral gedroogd als specerij). Gelukkig zijn ze ook in winkel tegenwoordig te koop, want niet iedereen weet welke paddestoelen wel of niet eetbaar zijn. Het fruitaanbod in de herfst is ook smakelijk: appels, peren, stoofperen, druiven, sinaasappels,  pruimen, bramen om er paar spontaan te noemen. En dan natuurlijk

Beukennootjes pesto

nog  tamme kastanjes, walnoten en beukennoten… Ooit pesto gemaakt van beukennootjes? Probeer het eens. Wat heb je nodig: 2 eetlepels gepelde beukennootjes – 2 bosjes peterselie – knoflook (naar smaak) – 8 tot 10 eetlepels olijfolie – peper en zout naar smaak. Alles in de blender tot een (grove) pasta malen.

 

Tomaten stoofpotje

De vegetariërs en veganisten hebben ook in de herfst een smakelijke keuze. Een heerlijk recept die ik graag wil delen is deze https://www.smulweb.nl/recepten/1408799/Herfst-ovenschotel Zonder tortellini is het ook heerlijk als bijgerecht. De keuze in dit jaargetijde is voor een ieder groot. De eenpansgerechten, quiches en taarten komen al heerlijk geurend op het fornuis of uit de oven. Slowcooking, langzaam garen is het sleutelwoord. In vele stoofgerechten wordt gebruik gemaakt van koek, kruidkoek, peperkoek of ontbijtkoek. Het toevoegen van gekruide koek  aan stoofgerechten in oude recepten werd veroorzaakt door geldgebrek. In kruidkoek zaten vaak dezelfde kruiden en specerijen verwerkt

Recept Bosschekoek saus

zoals in het recept van een stoofgerecht. De koek zorgde er ook voor dat de sausen min of meer werden gebonden. Nooit gedaan? Probeer het dan maar eens uit: snij een plakje koek dan wel klein blokjes zodat het sneller kan smelten/oplossen.  Zelf heb ik ooit een recept gemaakt voor een heerlijke saus met Bossche Koek en Grand Marnier, deze smaakte bijzonder lekker bij wildzwijnbiefstuk, zie hiervoor de foto.

Geniet vooral van de herfst, het Bourgondisch tafelen na een heerlijke wandeling. Enne laat de paddestoelen staan voor de dieren in het bos!

PS: gebruik je onze koek, de échte Bossche Koek van Jan de Backer, weet dan dat deze koek rijkelijk  bedeelt is met kruiden en honing. De smaak is dus sterker dan de reguliere peperkoeken die elders te koop zijn.

Genieten van eten overvleugelt alle culturen …

Een familiebedrijf is bij mijn weten een bedrijf gevuld met herinneringen,  passie, emotie, liefde en historie, althans … bij Koekhuys Jan de Backer is dat zo. Afgelopen weekend hebben wij als gezin stil gestaan bij het overlijden van Gieljan de Backer, zoon van Jan de Backer. https://www.bastionoranje.nl/index.php?pagina=nieuws&categorie=561&artikel=7639   Natuurlijk ging een traan gepaard met een lach. Wie Gieljan heeft gekend weet dat de gulle  lach wel één  van zijn kenmerken was, evenals het Bourgondisch genieten.

Gieljan heeft mij duidelijk kunnen maken hoezeer dat Bourgondische leven van zijn familie dicht bij mijn Indonesische afkomst lag. Bij Jan de Backer was op tafel tijdens de feestdagen altijd een uitstalling van lekkernijen in overvloed. Bij mijn familie is dat niet anders. Hij merkte tevens op dat  wanneer Indonesische mensen c.q. Indo’s niet eten, dan praten ze wel over eten of bereiden ze het eten. Wanneer men hier in Nederland ergens voor het eerst op visite gaat, dan stel je je voor en wordt er een praatje gemaakt. In Indonesië, dan wel bij mijn ouders thuis, stel je je eveneens voor, maar de begroeting wordt gevolgd door een vraag: “… heb je al gegeten?” Afhankelijk van het antwoord komt de vervolgvraag neer op: “Wat heb je waar gegeten?” Dat is niet zozeer een nieuwsgierigheid maar juist een teken of men voor jou wel of niet genoeg in huis heeft!

‘s-Hertogenbosch Kookt

De appel valt niet ver van de boom en blijkbaar heb ik dat ook overgenomen…  Als ik niet eet, kook, schrijf, praat over het eten of ben ik in de keuken om iets klaar te maken.  De vrienden en vriendinnen van mijn zonen vinden dat helemaal niet erg! Zij zijn voor Indonesische begrippen de meest voorbeeldige gasten. Zij genieten zichtbaar aan etenstafel en ze eten….veel! Een zegening voor mij want het is immers een teken van goede gastvrijheid. Gepast koken is niet zozeer een probleem, maar eerder een gevoel dat het niet zo hoort. Mijn vriendinnen zijn er inmiddels aan gewend en gelukkig komen ze met regelmaat aan tafel schuiven. Zo blijft de traditie in stand!

Grappig is dat inderdaad de Hollandse en Indonesische gewoonten veel overeenkomsten vertonen. Het eren van voedsel en voeding is daar een mooi voorbeeld van. In Nederland vieren de protestanten Biddag en Dankdag voor het gewas. Omdat Indonesië een groot land is, is het niet vreemd dat er verschillende dankdagen zijn. Een aantal voorbeelden: op Java, In Banyuwangi in oost Java, wordt Petik Laut Muncar gevierd. Het symboliseert de overdadige visvangst waarvoor men de dankbaarheid toont. In midden Java, in Wonogiri, wordt Susuk Wangan gevierd. Hier wordt Moeder Aarde voor haar vruchtbaarheid vereerd, evenals op  Bali waar Tumpek Wariga wordt gevierd.  Penambang Batu is tenslotte een ritueel dat op de Molukken plaatsvindt. Hier is het de traditie om stil te staan bij de verkregen zegeningen en fortuin.

Ode aan Jan de Backer
Het recept

Kortom, het danken voor het eten/gewas, het vereren van Moeder Aarde is helemaal niet vreemd. Het genieten van eten overvleugelt alle culturen.  In het boek ’s-Hertogenbosch kookt heb ik een aantal recepten mogen publiceren. De verbinding tussen Oost en West heb ik samengebracht in een Ananas loempia á la Jan de Backer, een ode aan mijn schoonvader. Het boek blijkt nog steeds te koop

https://www.bol.com/nl/p/2-s-hertogenbosch-kookt/9200000049615804/

Koekhuys Jan de Backer is en blijft een Bourgondisch familiebedrijf doordrenkt van passie en in de (nabije) toekomst aangevuld met andere producten naast de Bossche Koek.

Ciao … delizioso Gallizia

Buongiorno ..

Een frisse, ietwat grijzige dag doorbrengen in Amsterdam. Dat lijkt op zich niet zo bijzonder… maar als op zo’n dag een kleine groep ondernemende vrouwen met één mannelijke bussiness coach de dag doorbrengt, dan gaat het al wat leuker worden. Als geen ander weet deze bijzondere coach uit Brabant de groep te motiveren door ons te laten op draven in de steeds hippere Amsterdam Oost. Midden in de Indische buurt, in een unieke Italiaanse Wijnbar! Hoe multicultureel wil je het hebben?

Aan de Javastraat is sinds 2015 Gallizia gevestigd, een wijnbar met een uitgelezen kaart en het pand daarnaast een gelijknamige Italiaanse delicatesse winkel. Volgens kenners de hotspot  van Amsterdam! Nu ben ik altijd een beetje sceptisch voor dergelijke gelegenheden omdat ik het automatisch link aan Osteria Bacchus in La Spezia, met live muziek waar Stefano de scepter zwaait.

Delizioso di Gallizia …

Waanzinnige gerechten worden geserveerd die niet alleen lekker ruiken en goed smaken maar ook prachtige creaties op het bord zijn. Een hele warme persoonlijke herinnering is hieraan gekoppeld. Even naar de Italiaan is voor mij dan ook altijd even deze herinneringen op uit zetten en zo stap ik dan dapper bij een Italiaan binnen waarvan ik weet dat het menu niet veel met die van een Happy Italy zal verschillen. Zo stapte ik ook Gallizia binnen… en ik bevond me heel even in La Spezia.  Met enige verbazing  voelde het meteen als de voor mij vertrouwde Bacchus. De eigenaar van Wijnbar Gallizia is Tom Gallizia, een zoon van een Italiaanse vader die wijnen importeerde. Niet zo vreemd dat de liefde en passie voor wijn zijn overgedragen!  

De oprechte gezelligheid van een ongedwongen sfeer weet hij in zijn eigen bar te vertalen. Wie hier ’s morgens komt, geniet van de heerlijke Italiaanse koffie en ondertussen de krant door te nemen.  Een mooie recensie is op deze link nog eens na te lezen http://mytravelboektje.com/gallizia/

De Italiaanse keuken ervaar ik als een meest oprechte keuken. Een keuken waar de pure smaken van de zonovergoten ingrediënten met minimale toevoeging van kruiden tot uiting komen. Natuurlijk zijn we vertrouwd met de pizza’s en pasta’s , eveneens met de belegde ciabatta die aan de Oude Gracht in Utrecht al jaren gretig aftrek vinden. Heb je die trouwens wel eens zelf gemaakt? Op deze link vind je het recept https://www.carolabaktzoethoudertjes.nl/2014/07/hoe-bak-je-ciabatta-brood-html/

Overheerlijk!!

Voor de lunch serveerde Tom zijn  ‘belegde broodjes’ met de magie van zijn passie en gevoel van bella Italia. Dit werd nog eens extra benadrukt door de witte wijn die hij daarbij schonk, een Cecchetto de beste Pinot Grigio in Amsterdam!  Volgens mij kom je in Gallizia gemakkelijk de dag wel door…

Lekker eten, drinken en even de tijd vergeten… het echte Bourgondische gevoel van genieten. Wijnliefhebbers moeten deze wijnbar zeker bezoeken!! Met passie weet Tom je zo veel te vertellen en je zal zeker de juiste wijn op de juiste temperatuur geserveerd krijgen! De wijnkaart is net zo aantrekkelijk als de menukaart!

De delicatesse winkel, naast de wijnbar, staat natuurlijk bol van allerlei

Delicatessezaak Gallizia

lekkernijen uit Italië en ook maaltijden zijn daar te verkrijgen. Bij binnenkomst werd ik meteen aangetrokken door de mooi citroenen, en daar word ik dan zo blij van. Want een schaal verse citroenen geeft dagenlang een frisse geur en kleur aan een kamer, en onmisbaar in de keuken. Sprenkel het sap maar eens over salades, soepen en warme schotels om je natriumopname te beperken. Het meeste sap ontvang je door ze voor persing even heen en weer te rollen over tafel. Wat te denken van de citroenschil, altijd lekker in cake, koek, en groenten. En Tom Gallizia, die maakt er verse limoncello van!

Wijnbar Gallizia én de daarnaast gelegen deliatessezaak is werkelijk een aanrader! Neem maar eens kijkje op hun site http://gallizia.nl/  Een retourtje Amsterdam Amstel of Muiderpoort zeker waard!

Ciao….

Het is Herfst… tijd van pompoenen

Vanmorgen reed ik voor mijn dagelijkse ochtend ritueel met mijn hond naar de Drunense Duinen. Onderweg zag ik bij een boerderij een vrolijke creatie van verschillende pompoenen. Ook al voelt het nog als zomer, toch kondigt de herfst zich al aan. De vrolijke kleuren en verschillende vormen van pompoenen hebben mij altijd gefascineerd. Niet alleen door hun verschillende vormen maar zeker ook omdat ze zo veelzijdig in het gebruik zijn en makkelijk laten mengen met andere kruiden.

Het zijn wonderlijke vruchten die we als groenten ervaren. Maar wie zich in de pompoen verdiept, weet de ontelbare mogelijkheden. De pompoen laat zich namelijk heel makkelijk verwerken in zowel hartige als zoete gerechten.  De meeste pompoenen kun je wel eten, die je niet kunt eten bevatten namelijk geen pitten. Het meest makkelijke is gewoon bij de groetenboer of supermarkt gaan kijken!

 

Het maken van een pompoensoep is een dankbare bezigheid. Want hoe meer pompoen je kunt verwerken, hoe meer je soep kunt maken. Dat is wel zo handig omdat je op een regenachtige herfstdag zomaar soep op tafel kunt zetten.  Daarom is het goed om de pompoensoep basis te maken. Deze kun je later bij gebruik altijd weer een extra lekker maken.

Voeg geraspte gember, 1 citroengras toe aan de basis. Laat dit even meekoken en voeg kokosmelk toe.

Met bijvoorbeeld toevoeging van extra kruiden (rozemarijn, tijm, steranijs) garneren met uitgebakken spekjes, gebakken champignons, of een exotisch tintje met toevoeging van gember, citroengras en kokosmelk, room of crème fraîche, geraspte appel enz. enz. 

Een eenvoudig recept voor een smakelijke pompoensoep is op deze link te zien https://youtu.be/M94mFQhA9NQ

 

 

Als vervanger vande aardappelen aan tafel smaakt de pompoen zeker goed bij de verschillende herfst stoofpotten. Makkelijk en smakelijk is om een middelgrote (oranje) pompoen of flespompoen hiervoor te gebruiken. Snij de pompoen in kleine stukken, ongeveer 2 cm dikte en marineer deze in een mengsel van 2 teentjes knoflook, 1 theelepel komijn, 1 theelepel koriander en een theelepel paprikapoeder , besprenkel het geheel met wat olijfolie en garen op 180 graden 45 minuten in de oven.  Geen komijn of koriander in huis? Geen punt, vervang deze dan rozemarijn en tijm!

Een zoetig recept voor pompoen is de pompoencake. Het recept dat niet moeilijk is, is op deze link te vinden https://www.ah.nl/allerhande/recept/R-R1185209/pompoencake

 

Ben je niet zo handig in het maken van recepten? Probeer dan eens een pompoen in een bloemstuk op te maken! Hoe? Kies een mooie pompoen uit, snijd dan ongeveer 1/5 van boven af (hangt natuurlijk van de grootte af) en hol de pompoen zo veel mogelijk uit. Laat ondertussen een stuk oasis in het water weken.

Bekleedt de binnenkant van de pompoen met plasticfolie. Snijd de oasis zodanig dat het in de uitgeholde pompoen past en je basis is klaar! Naar eigen keuze kun je nu bloemen erin steken! Veel succes en nog meer plezier.